Məsut Özil

Almaniyada türk futbolçuya qarşı ayrı-seçkilik

169
(Yenilənib 14:35 06.06.2016)
Ölkənin milliyyətçi siyasi lideri Məsut Özili hədəf seçib. Lakin nə kansler Merkel, nə də Almaniya Futbol İttifaqı siyasətçinin Özil əleyhinə fikirlərinə hansısa bir şərh verib.

BAKI, 6 iyun — Sputnik. Almaniyanın millətçi Alternativ Partiyasının (AFD) rəhbərliyi alman milli yığma komandasındakı mühacir əsilli futbolçuları, xüsusilə də türkləri hədəfə alıb. AFD-nin sədr müavini Aleksandr Gauland (Alexander Gauland) alman milli komandasının Qana (Gana) əsilli futbolçusu Jerome Boateng ilə heç kəsin qonşu olmaq istəmədiyini deyərək etirazlara səbəb olmuşdu. Hətta Almaniyanın federal kansleri Angela Merkel də Boatengə tərəf çıxaraq AFD-yə etirazını bildirmişdi.

İndi isə AFD-nin lideri Frauke Petry Almaniyanın Türkiyəyə münasibətini şərh edərkən, Məsut Özil nümunəsini hədəf seçib. O, Özilün ümrəni ziyarət etməsini və milli komandada Almaniya milli marşını oxumamasını əlində bayraq edərək, onun Almaniya yığmasında iştirakına etirazını bildirib.

"Die Welt am Sonntag" qəzetinə müsahibəsində Petry deyib: "Düşünürəm ki, Məsut Özil şəriət qaydaları ilə yaşayan adam deyil. İctimaiyyət arasına birlikdə çıxdığı qadınların baş örtüyü taxdığını görməmişik. Gənclər və uşaqlara nümunə olan Məsut Özilin milli marşı komanda yoldaşları ilə birlikdə oxumaması təəssüf doğurur. Ümrə ziyarətini bütün dünyaya göstərir. Özildən soruşmaq lazımdır ki, ümrə ziyarəti ilə bağlı siyasi açıqlamalar vermək fikri yoxdur ki?!".

Petry hakimiyyətə gələrlərsə, minarələri və moizələri qadağan edəcəklərini növbəti dəfə dilə gətirib: "İslama qarşı münasibətdə ardıcıl olacağıq. İslam dərnəklərinin kilsələrlə eyni haqlara malik olmasının qarşısını alacağıq".

Qeyd edək ki, Angela Merkel Qanadan olan futbolçuya bəslədiyi münasibəti türk futbolçu Məsut Özülə bəsləməyib. O, AFD sədrinin irqçi və Özül əleyhinə fikirlərinə münasibət bildirməyib.

Türk mediası Merkelin Özilə münasibətini Türkiyəyə olan münasibət kimi qələmə verib. Almaniyanın Futbol İttifaqı DFB də siyasətçinin Özil əleyhinə fikirlərinə heç bir şərh verməyib.

169
Teqlər:
ayrı-seçkilik, Məsut Özil, Jerome Boateng, Aleksandr Gauland, Alternativ Partiyası, futbolçu, Almaniya
Əlaqədar
Ərdoğan: Almaniya rəhbərləri hansı üzlə bizim qarşımıza çıxacaqlar?
Baş nazirdən Almaniyaya sərt etiraz
Diqqətlər Almaniyada: Türk dünyası əleyhinə radikal qərar verilə bilər
Almaniya bundestaqı qondarma "erməni soyqırımı"nı tanıdı
Türkiyə Almaniyadakı səfirini geri çağırdı
Millət vəkili Fazil Mustafa, arxiv şəkli

"Gürcüstana qarşı Rusiyanın mövqelərini dəstəkləməliyik" Millət vəkili

3
(Yenilənib 20:37 23.04.2021)
"Biz dəmir yumruğu işğalçı, faşist erməni başına endirərək onları az da olsa reallığa qaytardıq, indi bu yumruğu uzaqdan da olsa başqa bədniyyətlilərin də görə biləcəyi məsafədən vaxtaşırı yuxarı qaldırmamız artıq zərurətə çevrilməkdədir".

Eldar Tanrıverdiyev, Sputnik Azərbaycan

BAKI, 23 aprel — Sputnik. Gürcüstanı Avropa Şurası Parlament Assambleyasında təmsil edən nümayəndə heyətinin üzvləri tam tərkibdə sözdə "erməni əsirlərinin qaytarılması" formatında erməni deputatları tərəfindən təqdim olunan qətnamə layihəsinə səs verməklə birbaşa rəsmi Gürcüstanın mövqeyinin ifadə etmişlər. 

Burada məsələyə sadəcə bir qrup deputatın fərdi mövqeyi kimi yanaşmaq doğru sayılmaz. Sputnik Azərbaycan xəbər verir ki, bunu millət vəkili Fazil Mustafa öz "Facebook" hesabında yazıb.

"Buna bir həftə öncə Gürcüstan Prezidentinin erməni qəlbdaşının imzaladığı sənədin altında çəkdiyi Ağrı dağının rəsmini fəxrlə mediada paylaşması kimi səviyyəsiz davranışının davamı olaraq baxmaq lazımdır. Adam özünü anlamaz yerinə qoyub qosqoca Türkiyəyə qarşı ermənilərin ərazi iddialarını dəstəklədiyini nümayiş etdirməkdən çəkinməmişdir. Gürcüstanın Azərbaycana qarşı bu cür davranışı, heç şübhəsiz ki, bəzi erməni himayəçisi olan Qərb dövlətləri tərəfindən stimullaşdırılan hərəkətdir və dərindən təhlil edərsək, heç bu davranışın həmin dövlətin öz maraqlarına da uyğun gəlmədiyini görərik. Çünki Gürcüstanın illərdir həyat yolu kimi baxdığı Türkiyə və Azərbaycan kimi dövlətlərin dəstəyini itirməyin hansı nəticələr doğuracağını ayrıca izah etməyə zərurət yoxdur.

İlk olaraq Gürcüstanın xəyanətinə qarşı nədən başlamalıyıq? Türkiyə ilə birlikdə beynəlxalq platformada Gürcüstana qarşı Rusiyanın mövqelərini açıqca dəstəkləməliyik. Beynəlxalq platformada Gürcüstanın "işğal olunmuş əraziləri" ifadələrini görməzdən gəlməliyik və bu ifadəni işlətməkdən çəkinməliyik. İqtisadi sahədə Gürcüstana qarşı Türkiyə ilə birlikdə müəyyən islahedici addımlar barədə düşünməliyik. Ağrı dağında Türkiyə və Azərbaycan bayraqlarının işıqlandırılmasını bir an öncə gerçəkləşdirməliyik ki, Salome də ermənilər kimi bu möhtəşəm tablonu seyr edib ürək ağrısı ilə paylaşa bilsin", - deyə Fazil Mustafa qeyd edib.

O vurğulayıb ki, rəsmi Gürcüstan xəyanətkar davranış sərgiləyib, Azərbaycana qarşı AŞPA-dakı təmsilçiləri ermənilərlə birlikdə xüsusi canfəşanlıq göstərib, habelə qardaş Türkiyə üçün həssas mövzu olan Ağrı dağı məsələsində sayğısızlıq nümayiş etdirib: "Həm də dəfələrlə bu cür davranışlara rəvac verib. Bunun mütləq cavabı olmalıdır. Təbii ki, qonşuluq münasibətlərini pozmadan, beynəlxalq hüquqa zidd davranmadan bunları etməliyik. Biz dəmir yumruğu işğalçı, faşist erməni başına endirərək onları az da olsa reallığa qaytardıq, indi bu yumruğu uzaqdan da olsa başqa bədniyyətlilərin də görə biləcəyi məsafədən vaxtaşırı yuxarı qaldırmamız artıq zərurətə çevrilməkdədir. Bizim dəmir yumruğumuz Osmanlı tokatı ilə birlikdə ayrı bir islahedici vasitədir".

3
Teqlər:
Fazil Mustafa, Azərbaycan, AŞPA, Gürcüstan, Ermənistan
Dmitri Medvedev, arxiv şəkli

Medvedevin baxış bucağı: Tarixdən dərs çıxarmayanlar

6
(Yenilənib 19:16 23.04.2021)
Liderlər hansısa məqamda birbaşa ünsiyyət qurur, bəzən də buna ehtiyac görmürdülər, ancaq hər bir halda, SSRİ ilə ABŞ arasında təhdid və ultimatum dili ilə gerçəkləşdirilməyən bərabərhüquqlu dialoq mövcud idi.

Rusiya Təhlükəsizlik Şurasının sədr müavini Dmitri Medvedevin məqaləsini təqdim edirik.

"Böyük qüvvələrlə toqquşmanın qarşısını almaq qorxaqlıqdan deyil, müdriklikdən xəbər verir, çünki özünü qurban vermək heç vaxt heç bir yerdə üstünlük hesab olunmur" (Sun Tzu. "Müharibə Sənəti").

Son illər Rusiya ilə ABŞ arasındakı münasibətlər faktiki olaraq rəqabətdən qarşıdurmaya keçib, əslində Soyuq Müharibə dövrünə geri qayıtmışıq desək, daha doğru olar. Sanksiyalarla təzyiq, təhdid, münaqişəli qarşıdurma, eqoistcəsinə öz mənafeyini qoruma - bütün bunlar dünyanı daimi qeyri-sabit vəziyyətdə saxlayır.

İki ölkənin münasibətləri uzun müddət bu vəziyyətdə qalanda buna elə böhran deyilir. Belə böhranlar münasibətlərin daha kəskin formaya – "böhranların böhranına" keçməsinə münbit şərait yaradır. Belə bir vəziyyətdə, hər hansı bir səhv addım, səbirsizlik, hər bir sözün strateji mənasını anlamamaq təkcə iki ayrı ölkəni deyil, bütün dünyanı ən çətin problemlərin girdabına sürükləyərək birbaşa hərbi münaqişə təhdidi qarşısında qoyur.

Buna bənzər hal artıq bizim ümumi tariximizdə yaşanıb. Düzdür, onda zəmanə başqa idi, indikindən fərqlənirdi, hadisənin baş verdiyi yer isə Karib hövzəsi idi. Amma baş verənlərin mahiyyəti çox oxşar idi. ABŞ-ın o zamankı xarici siyasəti ölkəmizi buna uyğun reaksiya verməyə məcbur etdi. 1950-ci illərin sonu, 60-cı illərin əvvəllərində bu, Amerika raketlərinin Türkiyə, Cənubi Vyetnam və Livanda yerləşdirilməsi şəklində özünü göstərdi. Eləcə də Kubada sonradan inqilabla nəticələnən bacarıqsız siyasətdə, "Azadlıq Adası" üzərində nəzarəti ələ keçirtməyə yönəlmiş cəhdlərdə və bir çox başqa şeydə özünü büruzə verdi.

Hazırda bu, Rusiyaya qarşı sanksiyalar, mütəşəkkil qaralama kampaniyası, Amerikanın qonşularımıza qarşı yürütdüyü siyasət, NATO-nun sərhədlərimizə qədər gəlib çatması, "Şimal Axını 2"-yə qarşı hərəkətlər, ölkəmizin Şimal dəniz yolunu işə salması ilə bağlı narahatlıq, nəhayət, Ukrayna məsələsi və daha bir çox şeydə özünü göstərir. Belə siyasətə dair nümunələr gündəlik olaraq qarşıya çıxır.

Keçmiş SSRİ kimi hazırda Rusiya da rəqibə qarşı təhdid səviyyəsinə görə ABŞ-a cavab vermək iqtidarındadır.

1960-cı illərin əvvəllərində amerikalılara cavab olaraq Kubada strateji hücum silahları yerləşdirildi. Məlum olduğu kimi, ABŞ qarşıdurmanı bir az da qızışdırdı: döyüş gəmilərini bir yerə cəmləşdirdi, adanı dəniz mühasirəsinə aldı və hətta tam müdaxilə planı hazırladı. Bu böhran tarixə "Karib böhranı" adı ilə düşdü.

Böhranla bağlı iki əsas məqam var.

Birincisi, uzunmüddətli cavab – bu yalnız ABŞ sahillərində raketlərin peyda olması ilə bağlı deyil. Hər şeydən əvvəl güc nümayişi və daha da əhəmiyyətlisi, Qərb ölkələri tərəfindən qısa müddətdə dünyanın hər hansı bir yerinə hərbi baza yerləşdirmək üçün dövlətimizin infrastruktur imkanlarını göstərmək cəhdi idi.

İkincisi, vəziyyətin müharibənin astanasına qədər gəlib çıxması idi ki, durumu ayıq qiymətləndirən, uzlaşmağın müdrikliyini qəbul edən və bu səbəbdən də güzəştə getməyə hazır olan iki super dövlətin liderləri sayəsində bundan yayınmaq mümkün oldu.

Liderlər hansısa məqamda birbaşa ünsiyyət qurur, bəzən də buna ehtiyac görmürdülər, ancaq hər bir halda, SSRİ ilə ABŞ arasında təhdid və ultimatum dili ilə gerçəkləşdirilməyən bərabərhüquqlu dialoq mövcud idi. Karib böhranının həll olunmasından sonra bütün XX əsr boyunca heç vaxt iki ölkə arasında münasibətlər bu qədər gərginləşməmişdi. Çünki hər iki ölkə baş verənlərdən dərs çıxarmışdı: beynəlxalq problemlərin həllində əməkdaşlıq qarşıdurmadan üstündür.

Ancaq bu gün vəziyyət bir qədər fərqlidir: ABŞ qeyri-sabit xarici siyasət yürütməyə başlayıb. Bu, İranla nüvə anlaşmasından imtina olunmasında, ABŞ-ın Açıq Səma Müqaviləsindən və bir sıra başqa razılaşmalardan çıxmasında, nəhayət, yeni prezidentin ritorikasında özünü göstərdi.

Yeni strateji reallıq - Vaşinqtonun xarici siyasətindəki qeyri-sabitlik - həm daxili səbəblərdən, həm də ABŞ-ın Qərb dünyasının lideri kimi nüfuzunun müəyyən dərəcədə azalmasından qaynaqlanır.

Amerika rəhbərliyinin yeni taktikası bir tərəfdən dialoqa ehtiyac olduğunun siqnalını vermək, digər tərəfdən təzyiqi artırmaqdır. Yeni administrasiya demokratların seçki vədlərini yerinə yetirməsindən, yeni siyasi kursun müəyyənləşdirilməsindən və yeni komandada qərarların qəbul edilməsində birliyin olmamasından, Amerika "missionerliyindən" dəm vura bilər. "Hər zaman haqlıyıq, bizə itaət etməyə məcbursunuz". Tərəfdaşlar və rəqiblər isə bu kursu elə belə də qəbul etməli, hətta aldıqları "dərs"ə görə minnətdar olmalıdırlar.

Aydın məsələdir ki, SSRİ ABŞ tərəfindən bərabərhüquqlu rəqib kimi qəbul edilirdi və şübhəsiz ki, onun rəyi ilə hesablaşmalı idi.

Rusiya Prezidenti Vladimir Putin, arxiv şəkli
© Alexander Zemlianichenko/Pool via REUTERS

Bu, qorunub-saxlanması üçün beynəlxalq təşkilatlar sisteminin qurulduğu tərəflərin hərbi-siyasi paritetlərindən, eləcə də, iki hərbi blokun (NATO və Varşava Paktı) mövcudluğundan irəli gəlirdi.

Ancaq SSRİ-nin dağılmasından sonra bu paritet bir müddət yoxa çıxdı. ABŞ dünyada heç bir ölkənin nəinki onunla müqayisə edilə biləcək gücə sahib olmadığı, hətta belə bir gücə sahib olmaq üçün hipotetik bir hüquqa malik olmadığı koordinat sistemində on il yarım yaşayandan sonra, sadəcə olaraq, bərabərhüquqlu dialoq vərdişini itirdi.

ABŞ-ın yeni administrasiyasının bu ölkənin dünya hökmdarı və kollektiv Qərbin müdafiəçisi mövqeyini bərpa edərək (və eyni zamanda özünü buna inandıraraq) dünyada hər hansı bir dövlətin infrastruktur imkanlarına və hərbi gücə sahib olmaq baxımından onunla müqayisə edilə biləcək siyasi potensiala malik olduğunu etiraf etməyə gücü çatmır. Məsələn, Çin və ya Rusiya kimi.

Ortaya belə bir sual çıxır: mövcud Amerika rəhbərliyi keçən əsrin 60-cı illərindəki Kuba raket böhranında iştirak edən ölkələrin liderlərinin uzlaşmaya gəldiyi kimi kompromisə getmək müdrikliyinə sahib ola biləcəkmi?

Putindən dünyaya sərt xəbərdarlıq: "Peşman olacaqlar">>

Bəs vəziyyət həddən artıq gərginləşəndə problemin həllinə nə kömək edə bilər?

Belə məqamların sayı üçdür.

Birincisi, "həlledici qərar"ların dəyərini anlamaq. Əgər qələbədən gələn zərər qalibin gələcək mövcudluğu məsələsini gündəmə gətirəcək qədər böyükdürsə, deməli, bu heç qələbə deyil.

İkincisi, birbaşa əlaqə. Söhbət telefon əlaqəsindən deyil, açıq danışa bilmək imkanından və ən əsası, həmsöhbətini dinləmək, onun məntiqini, arqumentini anlamaq qabiliyyətindən gedir.

Və üçüncüsü, ən əsası – yalnız kompromislərin vacibliyini başa düşmək deyil, həm də bu uzlaşmaya getməyə hazır olmaq. Dialoqu dalana dirəyən ultimatum və kobudluqdan imtina etməyə hazır olmaq.

Odur ki "Rusiya buna görə cavab verəcək" şəklində ritorika hər nə qədər amerikansayağı səslənsə də, münasibətləri dalana dirəyir. Bu tuneldən isə çıxış yolu yoxdur. Və bu mantra heç kimə xeyir gətirməyəcək.

6